Przemienniki częstotliwości

W drugim przypadku, to znaczy przy zmianie biegunowości napięcia, dziury i elektrony gromadzą się przy zewnętrznych płaszczyznach i opór przejścia p-n jest wielki, w związku z czym prąd jest bardzo mały. Kierunek, w którym uzyskuje się silny prąd, nazywamy kierunkiem przewodzenia elementu półprzewodnikowego, a kierunek, w którym prąd nie płynie, kierunkiem zaporowym. Mały prąd, który występuje wtedy, gdy element półprzewodnikowy jest spolaryzowany w kierunku zaporowym, nazywa się prądem zaporowym. Opisana kombinacja dwóch półprzewodników odmiennych typów znana jest pod nazwą półprzewodnikowej diody warstwowej. Jako podstawowego materiału można zamiast germanu użyć krzemu, który w porównaniu z germanem wykazuje pewne zalety. Zaznaczamy, że ze względu na uproszczenie w kostkach półprzewodnikowych narysowaliśmy schematycznie tylko nośniki ładunków — dziury i elektrony w postaci kółek i kropek. W istocie rzeczy dookoła nich należało jeszcze wrysować dodatnie i ujemne cząstki, a więc jony, ponieważ jednak są one dla tych objaśnień bez znaczenia, przeto zostały pominięte.